رویای تلخ

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک کویر می کرد...

 
22 دی 89
نویسنده : سهیل - ساعت ۱٢:٠٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٠/٢٢
 

جهان را پشت سر نهاده ام و اکنون رسیده ام به توده یی عظیم هم چون کوهی از حرف هایی که برای نگفتن دارم. کوهی سنگین که بر سینه ی جانم افتاده است و من در زیر فشار خفقان آور و وحشتناک آن احساس می کنم که مرگ تا حلقوم ام بالا آمده و راه نفس را بر من بسته است.