یه سال گذشت آ ! چه زود... ! یادش به خیر پارسال بهار که آموزشی بودم... مگه می رفت؟ میگفتم میشه تابستون برسه؟ پاییز... زمستون... عید !!! کجا بودیم به کجا رسیدیم !

حالا 100روز دیگه دارم تا تموم کنم. حدودا یه ماهی هم اضافه دارم... کلا 130 روز دیگه... ینی 130 روز دیگه ناری ناری ناری   ناری ناری ناری  وای ناری ناری ناری

ینی فقط تصفیه کنم دیگه... تا خونه با قر و رقص میام.

رِفیق رفقای بی معرفت... تا بودم و میومدم سراغتون میشناختینم اما حالا که نیستم دیگه پارسال دوست امسال سرخ پوست؟! ای خانواده پولادگر نامرد... ای عمویی بی معرفت...(نو که میاد به بازار کهنه میشه دل آزار؟)  ای گلابی آلزایمری... ای مولایی(یا مولاعی؟ از اون یکی ع ندارم !)بی مرام...(باز تو که اندازه یه جلبک تو وجودت یه چیزایی پیدا میشه)

میگه هر وقت کسی که به یادشی و بهش فکر میکنی سراغتو نگرفت بدون داره بهش خوش میگذره که به یادت نیست. امیدوارم واقعا همینطور باشه ! که هست...

+شاید این زندگی همان جشنی نباشد که انتظارش را داشتی. حالا که دعوت شده ای ،زیبا برقص...

سراغم را از کلاغ بام خانه ات مگیر که حقیقت بودنم را به تکه پنیری می فروشد...

+همدیگر را فراموش نکنیم ،شاید سالها بعد در گذر جاده ها بی تفاوت از کنار هم بگذریم و بگوییم این غریبه چقـدر شبیه خاطراتم بود ... !

+زانو نمیزنم... حتی اگر سقف آسمان کوتاه تر از قد من باشد !

1390/10/14  15am

یه ماه دیگه اینجا 3 ساله میشه... آرشیوی که وقتی نگاش میکنم فقط حسرت  میخورم ! نه به خاطر اینکه چرا گذشت... نه به خاطر اینکه کاش دوباره تکرار بشه ، فقط به خاطر اشتباهاتم ! کاش با همه مثل خودشون برخورد می کردم... شاید اگه فقط با دو نفر آشنا نمی شدم بهترین خاطره هارو اینجا داشتم !

یه روز خیلی اتفاقی اینجا رو ساختم و اسمش شد رویای تلخ ! اون موقعه زیاد وب گردی نمیکردم... چندتا دوست ساده داشتم. اما از روز اول با سحر دوست شدم و کلا همیشه اینجا باهام بوده. ازش خیلی خاطره دارم. یادش به خیر چه روزگاری داشتیم اون موقعه... بعدشم که بعضیا مثل گله گوسفند اومدن و رد شدن رفتن. به قول کلاه قرمزی وقتی اومد نفهمیدم کی اومد و وقتی هم رفت نفهمیدم کی رفت ! یه روزایی چقدر احمق بودم واسه ی دوستای کوتاه مدت اینجا حتی ناراحت میشدم ! الان شدم مثل خودشون. اما دیگه بی اعتنایی نمیکنم. کلا پاکشون میکنم. خیلی از وبا رو میخوندم اما کامنت نمیزاشتم. قشنگ یادمه سمیرا یه وبی داشت توش خاطره اردبیل و مسافرتش و اینطور چیزارو نوشته بود... اونجا واسش کامنت گذاشتم. مثل یه آدم خیلی عادی بود ! مهدی تی ان تی رو هم میشناختم... با سمیرا کم کم بیشتر نزدیک شدیم و وقتی دوست صمیمی بودیم فهمیدم با مهدی دوستن ! از اون روز تا الان هم با هم بودن و هستن و میمونن. فقط حیف که سر حماقت و خل بازی یه سری حرفمون شد. اما خوب هنوزم مثل قبل دوست صمیمی هستیم و به جرات میتونم بگم تا امروز هر دوتاشون بهترین دوستای زندگیم بودن و هستن. و امیدوارم که همیشه م باشن... خیلی بهم کمک کردن. خیلی. بیشتر از اونی که بتونم با این کلمات بگم و بنویسم یا اینکه به زبون بیارم !هیچوقت ... هیچوقت و هیچوقت خوبی هاشون رو و خودشون رو فراموش نمیکنم. همیشه م واسشون بهترین آرزوهارو کردم. حداقل کارشون این بود که چیزی رو که نمیفهمیدم بهم فهموندن ! "هر دوتون رو خیلی دوس دارم... چاکریم :d)

هستیا بود که همیشه میومد و کنارم بود... میرم وبش اما بدون کامنت نمیدونم چرا ! فامزی یا همون فاطمه بود که رفت سوعد(از اون یکی ع نداریم:d) دیگه کم پیدا شده ! مهندس آیس:d یادش به خیر چقدر سر ترکا و فارسا زدیم تو سر و کله هم دیگه... فاطیما که اتفاقی وبشو دیدم و کلی خوشم اومد و شد از دوسای خوبم... سر و ته تغاری :d که دارن میخونن واسه کنکور... تینا ! وای... یادش به خیر. تولدم بود رفتم وبش دیدم عکس و اینا گذاشته و تبریک گفته و اینا. بعدش تو کامنتاش با یه احمقی دعوام شد و با تینام یه خورده بحثمون شد اما هنوزم دوستیم و از دوستای خوبمه. کلا آدم توپیه. مثه این روانشناساس:d.آدم وقتی باهاش حرف میزنه انگار شریعتی زنده شده اسمشو گذاشته تینا:d. آنتی گونه م که دیگه نمیاد این ورا.  بهار و شیده م که دیگه نیستن !

دوست دارم میتونستم بعضیارو واسه همیشه نگه دارم. همونطور که یه آدم بی ارزشو میندازم دور یه آدمو که خیلی دوسش دارم نگه دارم ! بعضیا خیلی با ارزشن...

هرچی بود و نبود گذشت. با همه ی خاطره های خوب و بدش. فکر نمیکردم تو آرشیوم روزای مزخرف و گندی مثل الان داشته باشم ! امشبم مال خودمه و فرداشبم نه ! روزای گندیه...

همه ی اینایی رو که اینجا نوشتم یاد میکنم. هر روز... هر شب... اما بعضیارو بیشترتر !

اگر خاطرتان ماند و باران بارید ؛دعایی به حال بیابان کنید.

+برای مردان بزرگ راه بن بستی نیست. یا راهی پیدا میکنند یا راهی میسازند.

+90/9/9 22am

خیلی روزهاست که نمی آیم ، نمیخوانم ، نمینویسم ، نمیتوانم ... دیر آمده ام ... خسته ی خسته ... شاید بریده ام ... دیگر از آن نشاط و اشتیاق نداشته ام هم خبری نیست که نیست ...
نه روزها و نه شب ها دیگر آرامم نمیکنند ...

می خواست برود ولی چیزی او را پایبند کرده بود .... می خواست بماند ولی چیزی او را بسوی خود می کشید .... میخواست بنویسد ، قلمی نداشت .... می خواست بایستد ، چیزی او را وادار به نشستن می کرد .... می خواست بگوید ، لبان خشکیده اش نمی گذاشتند .... میخواست بخندد ، تبسم در صورتش محو میشد .... می خواست دست بزند و شادی کند اما دستانش یاری نمی دادند .... می خواست نفس عمیقی بکشد و تمام اکسیژن های هوا را ببلعد ولی چیزی راه تنفسش را بسته بود .... می خواست آواز سر دهد ، نغمه اش به سکوت مبدل شد .... می خواست پنجره کلبه اش را باز کند و از دیدن زیبایی ها لذت ببرد ، اما با اینکه پنجره با او فاصله ای نداشت این کار برایش غیر ممکن بود .... می خواست بی پروا همه چیز را تجربه کند اما دیگر فرصتی وجود نداشت .... می خواست پرنده زندانی در قفس را پرواز دهد ولی ناتوان بود .... می خواست گلی بچیند و به کسی که به او خیره شده بود بدهد ، ولی دستش جلو نمیرفت .... میخواست به همه بگوید دوستشان دارد و عاشقشان است ، لبش گشوده نمیشد .... میخواست ستاره های آسمان را بشمارد و هنگام عبور شهاب آرزو کند که کاش روزهای رفته برگردند .... آخر او عکسی در قابی کهنه بود که توان هیچ کاری را نداشت. می خواست لبخندی به لب داشته باشد اما لبانش خشکیده بود...

یادش افتاد کـــاش وقتی عکاس گفت بگو سیـــــــــــــب ، از دنیا گله نمی کرد !

دلش می خواست وقتی نمیتواند هیچ کاری بکند ، فقط بگوید سیــب !

شب آشیان شب زده

چکاوک شکسته پر

رسیده ام به نا کجا

مرا به خانه ام ببر

سلام...

حال همه ی ما خوب است. ملالی نیست جز گم شدن گاه به گاه خیالی دور که مردم به آن شادمانی بی سبب می گویند. با این همه ،عمری اگر" باقی بود، طوری از کنار زندگی می گذرم که نه زانوی آهوی بی جفت بلرزد و نه این دل نا ماندگار بی درمان !

از نو برایت می نویسم. حال همه ی ما خوب است. اما تو باور نکن... !

نمیخواستم به این پست دست بزنم ! اما مال خودم نبود که بخوام بمونه یا حذف بشه ! بازم خودمم. کسی دیگه جز من اینجا نیست و نمینویسه.

تا ١٧م هستم. روز آخر اکثر وبایی که میخونم رو میزارم تو لینکام و یه چند تایی رو هم پاک میکنم. فک کن یارو ۵ ماهه وبشو حذف کرده هنوز من انقدر واسش ارزش قاعل میشم که حتی لینکشو پاک نمیکنم بعد این جواب سلاممونم به زور میده ! کلا باید به قول یکی شاشید به این رفاقتا... . اون یکی بدون اسم اومده داره اینجا چرند میگه فک کرده منم مثل خودش خرم نمیتونم بشناسمش ! هیچوقت اون وبایی که دوست داشتم و میخوندم تو لینکام نبود ! عوضش ۴تا احمق جمع کردم دور خودم...  متاسفم برای خودم که بعد از ٣ سال میبینم اینطوری اشتباه کردم ! باشد که از این به بعد به راه راست هدایت شویم !

تو بعضی وبا هم نمیشه کامنت بزارم !چراش رو هم خودم و خودشون میدونیم ! اما امیدوارم تو این مدتی که نیستم اگه وبشونو عوض کردن آدرس جدیدشون رو برام بزارن.

+این پسته میتونست یه یادگاری خوب برام بمونه اما حیف که حذف شد ! با این که اون یه تیکه متن ادبیش چرت و پرت بود...:d ولی خوب... برام دوست داشتنی بود.

+ایرانی ها آدم نشدن و ما رفتیم...

+من دین را دوست دارم ،ولی از کشیشها می ترسم...

 قانون را دوست دارم ولی از پاسبانها می ترسم...

 عشق را دوست دارم ولی از زنها می ترسم...

 کودکان را دوست دارم ولی از آینده می ترسم...

 سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم...

 من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم...

من می ترسم ، پس هستم !

این چنین می گذرد روز و روزگار من...

+دنیا به اندازه ای که مرا برای همیشه پر کند ، ندارد.

+... !

رفت و با رفتنش روشنایی رفت... رفت و با رفتنش دیگر ماه در شب ندرخشید.

رفت و با رفتنش دیگر هیچ کبوتری در حیاط خانه من دانه نخورد.

رفت و با رفتنش سیاهی بالهای کلاغان بد خبر ،جانشین رنگ خوش بالهای مرغان عاشق شد...

برای تو می نویسم...

+خدایا به من قدرت آن را عطا کن که بتوانم بدان اندازه ای که او را دوست می دارم ،"نیاز" دوست داشتنش را در خود خاموش کنم...

جهان را پشت سر نهاده ام و اکنون رسیده ام به توده یی عظیم هم چون کوهی از حرف هایی که برای نگفتن دارم. کوهی سنگین که بر سینه ی جانم افتاده است و من در زیر فشار خفقان آور و وحشتناک آن احساس می کنم که مرگ تا حلقوم ام بالا آمده و راه نفس را بر من بسته است.

ای بــرتـــــر از خـیـــال و قـیـــاس و گـــمـــان و وهـــم

وز هرچه گفته اند و شنیده ایم و نوشته اند و خوانده ایم

مجلس تـمـــام گـــــشــت و بــه آخـــــر رســـــیـــد عـمـر

مـــا هــمــچـنــــان در اول وصــــف تــــــــــــــو مـــانـده ایـم...

تو به من خندیدی و نمی دانستی

 من به چه دلهره از باغچه ی همسایه سیب را دزدیدم...

دلش می خواست وقتی نمیتواند هیچ کاری بکند ، فقط بگوید سیــب !

وقتی که نیستی بهار هم بهار نیست و من باران را بهانه می کنم تا زیر چتر صدای آن  اشک های خود را پنهان سازم.

 وقتی تو نیستی عقربه های ساعت دلم بی خیال گذر لحظه ها در گذشته ای دور در جا می زنند و گردش روزگار را هم جدی نمی گیرند.

کاش می دانستی  ما را  مجال آن نیست  که روزهای رفته را  از سر گیریم و لحظه های بی بازگشت را  تمنا کنیم ...
کاش می دانستی فردا  چه اندازه دیر است  برای زیستن و چه اندازه زود  برای مردن و همیشه واژه ایست پر فریب ...
کاش می دانستی یک نیلوفر را فرصت یک ستاره نیست و به ناگاه  بسته خواهد شد  پنجره های دیدار  در اجبار تقدیر ...
 کاش می دانستی ...

کو کسی تا ببیند که چه ها میبینم؟ بفهمد که چه ها میکشم؟ بگویم که چه خبرها است؟

من آن نی خشکم بر لب های ناپیدایی که قصه ی فراق را مدام در من می دمد و خاطره یی از روزگار وصل خویش ، از عمق دور و مجهول درون خاموش ام ، آشنا و شور انگیز سر بر میدارد و جان سرد و غمگین ام را ، گرم و شاد ، در آغوش می فشرد.

قـــلـبــــم آســمــــــــان مــیـشـــــود بـه شــــوق تـپــیــــدن سـتــــاره وجـــــــــــــــــــودت...

کــــــاش مــیــــان تــمـــــام ســتـــــارگــان ، سـهـــیــــــل نـمــیــشــدی.

چنان از ناگفته ها پرم که یارای سخن گفتن ندارم.چیزی در وجودم هست که در این جسم خاکی نمی گنجد؛ می خواهم آنقدر بدوم تا بگریزم...از خودم...از آن شعله ای که در وجودم زبانه می کشد.

کجاست گوشه آرامی که لحظه ای بیاسایم؛ ذره ای آرامش ؛

پنجره ای رو به روشنی و تکه ای آسمان...خسته ام خدایا...

خدایا...چرا مرا انسان آفریدی که از خود شرم کنم.

خدایا...من با این دنیا بیگانه ام. دستانم را بگیر...

دلم می خواهد سرم را بر دامانت بگذارم و بگریم.میخواهم گله کنم.

از تو به چه کسی میتوانم گله کنم جز به خودت؟خدایا مرا ببین...

کجاست گوشه آرامی که لحظه ای بیاسایم؟

خسته ام...

دلم برای کسی تنگ است که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد و گیسوان بلندش را به باد می داد و دست های سپیدش را به آب می بخشید و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند.

سلام سلامتی میاره. سلامتی زندگی میاره. زندگی زن میاره. زن بچه میاره و بچه هم دردسر میاره. پس دیگه سلامی در کار نیست...

خدایا  این ایرانیا کی میخوان آدم بشن؟ اصلا اینا آدم میشن؟ ...!! سوم دبیرستان که بودم ،معلم تاریخمون واسمون زیاد تعریف میکرد. چون داخلی بود گیر نبودیم. میگفت مغولیا  که حمله کردن ایران ، تو ارتششون از  اکثر  کشورا سرباز بوده. دلیل اینی که الان میبینین یکی شبیه افغانیاست و یکی شبیه چینی ها ، اینه ! میگفت بدبختا  همتون حرومزاده این. الان میفهمم که چی میگفت. یه خدابیامرزی هم میگفت این ایرانی ها  هیچ وقت آدم نمیشن. اخرشم مرد و آدم شدن اینا رو ندید...

سلامون علیک. چطورین  یا نه ؟!

اینجا الان  شده مثل بهشت. دو ماه پیش شده بود سیبری. حتما دوماه دیگه ام میشه مثل جهنم. به هر حال  هرچی  بشه واسه ایرانیا مهم نیست. پوست  کلفتن و چیزی بهشون نمیشه. بلاخره باید ایرانیا ایرانی  باشن یا نه؟!

یه متنی   یه جا دیدم خیلی جالب بود ؛

(بهترین فرشته ها  همین شیطان بود. مرد و مردانه ایستاد و گفت: نه. سجده نمیکنم ، تو را سجده میکنم اما این آدمکهای کثیفی را که از گل متعفن ساخته ای ، این موجود ضعیف و نکبتی را که برای شکم چرانیش خدا و بهشت و پرستش و عظمت و بزرگواری و آخرت و حق شناسی و محبت و همه چیز و همه کس را فراموش میکند ، سجده نمیکنم.

من از نورم. ذاتم از اتش پاک و زلال بی دود است. من این لجن های مجسم پلید پست را سجده کنم؟؟!!!)

وجودم همچون کوه آتشفشانی خاموش است.
دلم کوره ای است که مرا از درون ذوب میکند ولی به روی تو نمی آورد که این جوشش و خروش همه از وجود " ناب "  توست .
میترسم روزی این آتشفشان طغیان کند و سربرکشد و مرا که نه ، چه اهمیت دارد ؛ تو را نابودکند و بسوزاند
بااینکه از عشق تو میسوزم و میخواهمت ولی دوست ندارم با نزدیک شدن به تو باعث سوختن و آزردنت شوم .
ای کاش میدانستی که لبهای خسته و خشکیده ی من زمانی که نام زیبای تو را بر آنان جاری میکنم ، تازه میشوند

...

چیه هی نگاه میکنین ؟ مگه مامی جونتون بهتون سلام کردن یاد نداده؟؟ به همتون من باید سلام یاد بدم؟

اصلا حس نوشتن ندارم... حرفام زیاده اما دستام چیزایی رو که میخوام  نمیتونن بنویسن. هوا از صبح ابریه. مثل قطب شده اینجا... این چه وضعشه اخه؟ سیبیلام قندیل بست خو... خون بدنم تو رگام لخته زده... نه بارونی نه برفی نه افتاب خانوم جونی ، پس چی؟؟ اینم شد زندگی.. حداقل آفتاب جونو بزارین بیاد بیرون گرممون کنه.

میخواهم در قایق دلت بنشینم و سفری به وسعت همه رویاهای ناتمام داشته باشم .

در خلوت خود آرام گرفته ام و غرق در اقیانوس اوهام شده ام. صدای برخورد چیزی به پنجره رشته نازک افکارم را از هم می گسلد. پشت پنجره می روم و پرده را کنار می زنم، وای خدای من... آسمان دارد می گرید.

می دانی در اوج داشتن ، این همه "احساس خالی بودن" کردن چقدر دلگیر است؟

می دانی در اوج عشق و محبت و خواستن ، این همه "احساس دلتنگی و غربت" کردن ، چقدر دلگیر است؟

می دانی در اوج محبت و بودن ، این همه "احساس خلاء تنهایی" کردن ، چقدر دلگیر است؟

 در کشاکش یک خیال و یک شب سرد بهاری به نظاره نشسته ام و صمیمانه ترین سلامها را نثارت میکنم . سلامی به بزرگی وجودت و سلامی به وسعت روحت و سلامی چو بوی خوش آشنائی.

در کوچه پس کوچه های خاطره گام بر می داشتم که تو را یافتم نازنینم.

یک سبد گل آورده ام تا در یادواره  چشمانت ؛ در ترنم شکوهمند نگاهت به ودیعه بگذارم

امروز با نامه ای روئیاهایم را برایت بازگو می کنم و تو را در شبنم ها جستجو می کنم.

روزهای دوستی من با تو با شتاب گذشتند و خاطره های تلخ و شیرین از خود بر جای گذاشتند و من اینک چون درختی که بر خزان برگهای پژمرده ی خویش مینگرد ؛ آنها را در قفای خود میبینم.

سلام تنها ثروت فرداهای نیاوده،مانده تا حالم جوری شود که بتوان راستش را برایت نوشت، اگرهم لابلای حرفهایم طعم خوشی را حس کردی بدان ناخواسته از دست قلمم در رفته است، مثل پروانه خال خالی قشنگی که با مهارت از روی دست پسرکی که او را بعد از کلی دنبال کردن گرفته فرار می کند.

خیلی روز می شد که حتی هیچ چیز،برایت پاره هم نکرده بودم چه برسد به اینکه بنویسم .اما امروز بی جهت  دلم هوای آرزوهایت را کرد هوای بی پاسخی ها،به قول بچه های دیروز ،بی محلی ها،نازهای بدون نیاز،هوای همه چیزت را که بود هیچ نبود،نه فکر کنی دلم برایت تنگ می شود نه دیگر به قول قدیمی ها بزنم به چوب،دلم برای کسی تنگ نمی شود،با آنکه خالی ست می تواند از خیلی ها پذیرایی کند اما سنت مهمان نوازی اجدادی اش را هم به باد سپرده است.

قلبم آسمان میشود به شوق تپیدن ستاره وجودت

   کاش میان تمام ستارگان *سهیل* نمیشدی...

پروردگار محترم

احتراما، نظر به اینکه طی بررسی های به عمل آمده توسط اینجانب، علی رغم تمام نعمات و افاضات حضرتعالی در مراحل مختلف زندگی به این حقیر، به جایی نرسیده و موجبات شرمساری نسل بشریت را فراهم آورده ام. متمنی است پیرو تبصره سوم بند اول قرارداد آفرینش، مورخ 1/1/1 منعقده فیمابین ابرجد اینجانب - مشهور به آدم - و حضرتعالی، استفای این حقیر را از مقام انسانیت بپذیرید.
بدیهی است من بعد اینجانب هیچ گونه مسئولیتی در قبال انسانی بودن رفتار و گفتار خویش را نخواهم پذیرفت. مستدعی است در صورت نیاز به اخذ حیات، لطفا مراتب را هرچه سریعتر به اطلاع حضرت عزرائیل برسانید.  

 تو همیشه در تنهایی من آن تک ستاره ای که برایم نغمه عشق را سر میدهی...

سلام مهربانم،

چوب خط روز های بی تو بودن که پر شد، نامه ای برایت نوشتم،نامه ای برای تو و برای این عکس میان قاب و برای این تپش کهنه در سینه.

نامه ام را میسپارم به دست باد .ببرد آنسوی تمام این دیوار ها ،این جاده ها ،این روز ها ...اصلاً ببرد ،آن سوی تمام نمی دانم هایی که دستانم را و دستانت را از هم جدا کرده اند... باد می داند،خوب می داند،یادت نیست مگر؟ خودش بود که آن روز لحظه ای قبل از غروب, باد بادکم را از بندش رها کرد و به دست آشفته موهایت سپرد.

تا حالا کفشاتو دیدی؟ ٢ تا عاشق ٢تا همراه که بی هم میمیرن ، با هم خاکی میشن ، بدون هم زیر بارون نمیرن، کاش آدما از کفشاشون یاد میگرفتن.

به نام  او...

     مرا کسی  نساخت ،خدا ساخت. نه آنچنان که کسی می خواست ، که من کسی نداشتم ،کسم خـــــــدا   بود ،کس بی کسان او بود که مرا ساخت آن چنان  که خودش خواست.